กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เซินกงเป้ายิ้มเต็มหน้าทันที
ดีใจจนปากแทบฉีกไปถึงใบหู รีบตอบอินโซ่วในใจว่า
“เป็นสิ่งที่ควรอยู่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!”
“รับใช้ฝ่าบาท ย่อมต้องเป็นเช่นนี้อยู่แล้ว!”
อินโซ่วเอ่ย “อือ” เบา ๆ แล้วจึงกล่าวอีกครั้งว่า
“ความเสียหายของราชครูครั้งนี้ เมื่อกลับถึงเฉาเกอแล้ว เราเองจะชดเชยให้เป็นสองเท่า…”
พอสิ้นเสียง อินโซ่วก็ตัดขาดการติดต่อโดยตรง
แต่เซินกงเป้าเหมือนยังไม่ทันรับรู้ กล่าวขอบคุณในใจติด ๆ กัน กระทั่งพบว่าความคิดของอินโซ่วจากไปแล้ว จึงหยุด
จากนั้นเงยตามองหยางเจี่ยนที่กำลังทะลวงขั้นอยู่แวบหนึ่ง
ฝ่ามืออดไม่ได้ที่จะโบกเบา ๆ พลางคิดในใจว่า