กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อกล่าวถึง “หนทางสู่ความตาย”
ลู่ยาหันไปมองผู้คน เห็นศิษย์นิกายฉานต่างพยักหน้าเบา ๆ ท่าทางเห็นด้วยอย่างยิ่ง!
ขณะเดียวกัน สายตาที่มองลู่ยาก็มีความใกล้ชิดมากขึ้นอีกหลายส่วน
—นักพรตที่โผล่มาจากไหนไม่รู้ผู้นี้ พูดจาฟังเพราะเสียจริง!
เห็นเช่นนั้น ลู่ยาพยักหน้าเบาจนแทบไม่อาจสังเกตได้
เขาไม่ได้ใส่ใจศิษย์นิกายฉานตรงหน้ามากนัก แต่เรื่องที่ต้องทำต่อไปยังขาดความช่วยเหลือจากพวกเขาไม่ได้ ซีฉียังเป็นถิ่นของพวกเขาอยู่ดี ลู่ยาจึงเลือกพูดในสิ่งที่พวกเขาชอบฟังเป็นพิเศษ!
ก่อนหน้านี้ นักพรตหรานเติงหาข้ออ้างไปหาความช่วยเหลือจากภายนอก
เพื่อหลบเลี่ยงการไปรับโทษที่วังอวี้ซวี!
เมื่อพูดทิ้งไว้เช่นนั้น จะไม่ทำอะไรเลยก็ไม่ได้กระมัง?