เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ถึงขนาดนั้นเลยเหรอ……”
อินโซ่วยืนอยู่ในตำหนักของตัวเอง อดบ่นอย่างจนคำพูดไม่ได้อยู่ประโยคหนึ่ง
แต่โดยรวมแล้ว ในใจเขาก็ยังรู้สึกขอบคุณ แม้พระแม่ผิงซินจะดูหงุดหงิดอยู่บ้าง……แต่สุดท้ายก็ช่วยเขาแก้ปัญหา ลงมือสลายปราณอริยะในตราประทับพลิกฟ้า!
“หรือว่าคนที่มาจากเผ่าอู ล้วนปากแข็งใจอ่อนแบบนี้?”
อินโซ่วคิดในใจ จากนั้นก็หัวเราะหึ ๆ ขึ้นมาทันที
อย่างไรเสีย หลังการหยั่งเชิงครั้งนี้ เขาก็คิดออกคร่าว ๆ แล้วว่าต่อจากนี้จะปฏิบัติกับฝ่ายพระแม่ผิงซินอย่างไร ไม่ต้องคิดมาก……แค่หน้าด้านตื๊อเข้าไว้ก็พอ!
“เอาเถอะ งั้นตอนนี้ก็รีบหลอมกลั่นตราประทับพลิกฟ้านี้เลยแล้วกัน……”
อินโซ่วพึมพำประโยคหนึ่ง แล้วจึงสั่งการออกไปด้านนอก ให้ปิดประตูใหญ่ของตำหนักให้สนิท
เขานั่งขัดสมาธิให้เรียบร้อย สองมือประคองตราประทับพลิกฟ้า
ค่อย ๆ หลับตาลง……