เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
กล่าวถึงวันนั้น
หวงเทียนฮว่าถูกเจียงจื่อหยาจุดชื่อเป็นแม่ทัพออกไปรบแนวหน้า ในใจรู้สึกเศร้าขมขื่นวูบหนึ่ง!
หลายวันมานี้ได้รบกับฝ่ายตรงข้ามไปหลายครั้งแล้ว ทุกครั้งล้วนพ่ายกลับมาอย่างยับเยิน ทหารซีฉีบาดเจ็บล้มตายหนัก
เดิมทีแค่จางกุ้ยฟางคนเดียวก็ทำให้พวกเขาต้านทานได้ยากแล้ว
ยิ่งตอนนี้มีอินเจียวกับอินหงเพิ่มเข้ามาอีก?
ฝ่ายหนึ่งลดลงอีกฝ่ายหนึ่งเพิ่มขึ้นเช่นนี้ ย่อมยากจะต้านทาน
แต่ไม่รู้เป็นเพราะอะไร เจียงจื่อหยากลับไม่สนใจขวัญกำลังใจที่เสื่อมถอยอย่างหนัก กลับออกจากค่ายไปท้ารบหน้าค่ายก่อน!
หวงเทียนฮว่าย่อมไม่รู้ว่าคนของนิกายฉานมาแล้ว ได้แต่ขุ่นมัวใจหลังถูกจุดชื่อ สีหน้าไร้อารมณ์ควบม้าออกไป ในใจยังคงร่ำร้องอยู่ไม่หยุด:
"สององค์ชายเอ๋ย ไม่ใช่ตกลงกันแล้วหรือว่าตอนไปจะพาข้าไปด้วย?"