เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังจากก้าวเข้าไปในวังปรมาจารย์ปีศาจ อินโซ่วก็รู้สึกถึงความหนาวเหน็บและโดดเดี่ยวได้ในทันที
ภายในโถงใหญ่ ว่างเปล่าโหวงเหวง
โดยรอบราวกับเป็นห้วงว่างไม่มีที่สิ้นสุด แสงเร้นลับนับร้อยล้านสายหมุนวน กลิ่นอายมรรคาไม่ขาดสาย หมุนวนพลุ่งพล่านไม่หยุด!
เพียงแต่ตรงที่ปรมาจารย์ปีศาจคุนเผิงอยู่ มีแสงสว่างกลุ่มหนึ่ง
มีเบาะนั่งสมาธิดำสนิทราวหยกสองใบปรากฏขึ้นโดยไร้ที่มา
ปรมาจารย์ปีศาจคุนเผิงนั่งขัดสมาธิอยู่บนเบาะใบหนึ่งแล้ว รออินโซ่วมาอย่างเงียบ ๆ
“เอ๊ะ……”
“เราก็ถือว่ามาเป็นแขกถึงบ้านแล้วนะ ท่านปรมาจารย์ปีศาจไม่เตรียมสุราทิพย์กับอาหารเลิศรสไว้สักหน่อยหรือ?”
หลังจากกวาดตามองซ้ายขวา สำรวจภาพภายในโถงใหญ่ครู่หนึ่งแล้ว ก็ร้องอุทานด้วยความตกใจออกมาว่า
อินโซ่วทำท่าสนิทสนมราวกับรู้จักกันมานาน แล้วนั่งลงตรงข้ามปรมาจารย์ปีศาจคุนเผิง