กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
การสิ้นเปลืองวาสนา แท้จริงแล้วเร็วยิ่งกว่าตอนที่อินโซ่วบำเพ็ญเพียรก่อนหน้านี้เสียอีก
แต่ในใจเขาไม่มีความรู้สึกเสียดายแม้แต่น้อย!
“ยามนี้จำต้องแข็งกร้าวให้ได้…”
อินโซ่วยังคิดด้วยซ้ำ
หากตนสามารถทำลายจิตแยกของปรมาจารย์ปีศาจคุนเผิงด้วยฝ่ามือเดียวได้ นั่นจึงจะเรียกว่าดี จึงจะทำให้ปรมาจารย์ปีศาจคุนเผิงสะเทือนถึงบารมีราชันมนุษย์สักนิด!
น่าเสียดาย…
ท้ายที่สุดเขาก็มีพลังไม่พอ
ตั้งแต่แรก ตอนที่อินโซ่วยังไม่มาทะเลอุดร เขาก็คิดถึงปัญหานี้แล้ว:
ควรใช้ท่าทีแบบใดในการติดต่อกับปรมาจารย์ปีศาจคุนเผิง?
ปรมาจารย์ปีศาจคุนเผิงกับเผ่ามังกรนั้นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง!