กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สุดท้าย ประมุขทงเทียนได้แต่กล่าวกับจินหลิงเซิ่งหมู่อย่างจนใจว่า:
“เจ้าอย่าไปฟังไอ้นี่พูดเพ้อเจ้อ……”
“ตอนนี้เป็นช่วงมหาวิบัติ ข้าจะหาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัวเองได้อย่างไร?”
จินหลิงเซิ่งหมู่อุทานว่า “อ้อ”
พยักหน้าเงียบๆ
จากนั้นในใจก็เกิดความอยากรู้อยากเห็นมากขึ้นไปอีก!
“ถ้าไม่ใช่เพราะอาจารย์ถ่ายทอดวิชา…… แล้วตี้ซินทะลวงขั้นข้อจำกัดที่ราชันมนุษย์บำเพ็ญเพียรไม่ได้ได้อย่างไร? ถึงได้ก้าวเข้าสู่เส้นทางบำเพ็ญเพียร?”
แต่ทว่า ตอนนี้จินหลิงเซิ่งหมู่กลับไปถึงเกาะจินอ๋าวแล้ว
จึงไม่อาจไปถามยืนยันกับอินโซ่วได้แล้ว!
ยิ่งไปกว่านั้น ในใจจินหลิงเซิ่งหมู่ยังคิดว่า: