กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เวลานี้อินโซ่วละสายตากลับไปอย่างอาลัยอาวรณ์บ้าง แต่ก็มิได้เสียดาย
หากได้สมบัติของ “อวิ๋นจงจื่อ” มาง่ายเพียงนี้จริง
เช่นนั้นอวิ๋นจงจื่อก็ยอมง่ายเกินไปแล้วกระมัง
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ อินโซ่วก็เลิกตอแยในเรื่องนี้เสียเลย ขัดจังหวะหัวข้อโดยตรง
โบกมือกว้าง กล่าวว่า
“ในเมื่อเป็นสมบัติบรรลุมรรคาของท่านนักพรต เช่นนั้นเราจะเรียกร้องโดยพลการได้อย่างไร... ช่างเถอะ ช่างเถอะ!”
“อย่างไรเสียปราณอสูรร้ายที่ท่านนักพรตกล่าวถึงก็ไม่เป็นภัยต่อเรา เช่นนั้นก็ไม่มีอะไรต้องกังวล... คนไหนก็ได้ รีบรินให้ท่านนักพรตเต็มถ้วย!”
นางกำนัลเบื้องหลังประมุขทงเทียนรีบก้าวขึ้นมา รินให้เขาหนึ่งถ้วยเต็ม
อินโซ่วยกมือ ยกถ้วยไกลไปทางประมุขทงเทียน
“ท่านนักพรต ดื่มถ้วยนี้ให้หมดก่อน!”