กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“พอแล้ว...”
“การบำเพ็ญเพียรครั้งแรกก็หยุดเพียงเท่านี้ก่อน อย่างไรเสียเรื่องบำเพ็ญเพียรก็เร่งไม่ได้ ต้องค่อยเป็นค่อยไป!”
เวลานี้อารมณ์ของอินโซ่วนั้นดีเหลือเกิน
เขาลุกขึ้นพรวดแล้วรีบเร่งออกไปนอกตำหนัก!
การบำเพ็ญเพียรครั้งนี้ รู้ตัวอีกทีก็ผ่านไปสามวันแล้ว
การสิ้นเปลืองพลังของอินโซ่วก็มหาศาลเช่นกัน!
เมื่อครู่ยังไม่รู้สึกอะไร
พอตระหนักถึงเรื่องนี้แล้ว กลับยิ่งหิวโหยขึ้นเรื่อย ๆ!
ถึงขั้นรู้สึกว่าทุกส่วนของร่างกายต่างส่งเสียงร้องแห่งความหิวออกมา
อินโซ่วไม่รอช้าอีก