กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ถึงแม้ซางหรงจะร้อนใจ
แต่การเซ่นไหว้ยังดำเนินต่อไป เขาไม่อาจทำเป็นไม่สนใจเหมือนอินโซ่ว...
ได้แต่แหงนมองเงาร่างที่หายลับไปอย่างจนใจ
ซางหรงคิดในใจว่า
“เมื่อการเซ่นไหว้จบลง ข้าต้องรีบไปพระราชวังขอเข้าเฝ้าฝ่าบาท... ชิงจวินเป็นแม่มดวิญญาณ ถวายกายแด่เทพแล้ว จะเป็นพระสนมของฝ่าบาทได้อย่างไร?”
อีกด้านหนึ่ง หลังจากอินโซ่วกลับไปพระราชวัง
อุ้มซางชิงจวินรีบร้อนตรงไปยังที่ประทับของพระมเหสีเจียง!
ซางชิงจวินในยามนี้แม้จะสลบไสล แต่เพราะได้รับโลหิตแก่นแท้ของบรรพชนเผ่าอูเสวียนหมิง สภาพยังดีอยู่
มีไอเย็นเยือกแผ่วออกมาจากภายในกาย!
หลังจากเข้าไปในตำหนักบรรทมของพระมเหสีเจียง ท่ามกลางสายตาประหลาดใจของนาง อินโซ่วก้าวยาวๆ เข้าไปด้านใน