กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ราชครูเหวินลุกจากโต๊ะสุรา
เขาไปยืนกลางลาน แล้วโบกมือไปทางไกล โต๊ะเตี้ยยาวสี่เหลี่ยมผืนผ้าตัวหนึ่งก็ลอยมาตามมือราชครูเหวิน ลงมาอยู่ตรงหน้า จากนั้นก็ปูผ้าไหมขาวผืนหนึ่งลงบนนั้น
โต๊ะบูชาเรียบง่ายโต๊ะหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าอินโซ่ว
ไม่รู้ว่าราชครูเหวินจัดการอย่างไร จู่ ๆ ก็ควักของหลายอย่างออกมาจากแขนเสื้อ วางลงบนโต๊ะบูชา
มีกระถางธูปสีทองสำริดหนึ่งใบ กับธูปสามดอกที่ไม่อาจรู้ได้ว่าทำจากสิ่งใด
กลิ่นหอมของธูปนี้ อินโซ่วได้กลิ่นแต่ไกล มันหอมเย็นสดชื่นแทรกซึมเข้าสู่ใจ สดชื่นยิ่งนัก!
“มหาราชครู แบบนี้ไม่ได้นะ!”
“มีของดีแบบนี้ แต่ไม่ยอมส่งมาให้เราสักหน่อย…”
อินโซ่วพึมพำในใจ
อีกทั้งเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ความคิดอีกอย่างหนึ่งก็ผุดขึ้นในใจอินโซ่วกะทันหัน: