เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อคิดเรื่องนี้ได้ อินโซ่วก็รู้สึกว่าความหวั่นใจ ความกังวล และความกลุ้มใจที่เคยมีอยู่ในใจ… หายวับไปหมดสิ้น
ทั้งคนรู้สึกแค่สดชื่นปลอดโปร่ง!
เขาจึงขี้เกียจรื้อตราม่วงตำแหน่งราชันมนุษย์ในหัวต่อไป ความคิดขยับ ดวงตากลับมาอยู่ที่ศาลเจ้าแม่หนี่ว์วา
เขาแหงนหน้าขึ้นเล็กน้อย มองไปยังผู้คนเบื้องหน้า
ในความรู้สึกของอินโซ่ว ราวกับเวลาผ่านไปเนิ่นนาน แต่จริง ๆ แล้วในศาลเจ้าแม่หนี่ว์วาเพิ่งผ่านไปเพียงชั่วอึดใจเดียว!
ซางหรงและคนอื่น ๆ รู้สึกเพียงว่าพลังข่มขวัญบนตัวฝ่าบาทพลันเปลี่ยนไป แรงข่มขวัญเพิ่มขึ้นอย่างรุนแรง
หนักอึ้งดุจภูเขาดุจยอดเขา กดจนพวกเขาหายใจไม่ออก!
ผู้คนยิ่งก้มหน้าลง ไม่กล้าพูดอะไร
จนกระทั่งอินโซ่วส่งเสียงฮึดเบา ๆ หนึ่งครั้ง แล้วเอ่ยกับทุกคนว่า
“พอได้แล้ว พวกเจ้าลุกขึ้นเถิด!”