บทที่ 218 ขอยืมเงินลู่เฉิน

บทที่ 218 ขอยืมเงินลู่เฉิน

บรรดาเพื่อนบ้านที่มุงดูความครึกครื้นต่างก็เข้าข้างพ่อสวี่

"นั่นสิต้าเม้า ตอนแกเป็นหนี้ พ่อแกก็เป็นคนมาช่วยใช้หนี้ให้ เขาก็หวังดีกับแกทั้งนั้น รีบยอมรับผิดเสียสิ!"

"แกยอมรับผิดคำเดียว เรื่องทุกอย่างก็จบแล้ว!"

...

สวี่ต้าเม้าในหัวอื้ออึงไปหมด ถ้ายอมรับผิดก็แปลว่าจะไม่ได้เงินน่ะสิ แล้วเขาจะทำยังไงล่ะ?

พ่อสวี่จ้องสวี่ต้าเม้าเขม็ง เมื่อเห็นเขาไม่ตอบสนองอะไรก็สบถ "ชาตินี้ฉันคงติดหนี้มันจริงๆ!" พลางถอดรองเท้าอีกข้างปาใส่เขา!

สวี่ต้าเม้ามองรองเท้าที่ลอยละลิ่วมาทางตนจนตัวสั่นเทิ้มด้วยความตกใจ!

หลบไม่พ้น

โดนเข้าเต็มเปา!