บทที่ 189 เหยียนปู้กุ้ยเป็นลม

บทที่ 189 เหยียนปู้กุ้ยเป็นลม

ฉินหวายหรูส่งลูกใส่มือแม่ฉินแล้วก็เตรียมจะออกไป

ทำเอาแม่ฉินตกใจไม่น้อย เธอร้อนใจจนหน้าแดงก่ำ แต่พอนึกขึ้นได้ว่าเด็กในอ้อมอกยังหลับอยู่ จึงรีบร้อนก้าวตามไปข้างหน้าก้าวหนึ่งแล้วกดเสียงต่ำพูดว่า

“แกจะไปทำอะไร ดึกดื่นค่ำมืดขนาดนี้จะไม่ดูลูกแล้วเหรอ”

ฉินหวายหรูเหลือบมองลูกที่กำลังหลับสนิทอยู่ในอ้อมอกของแม่ฉิน มุมปากยกยิ้มขึ้นพลางเอ่ยอธิบายเสียงเบาว่า

“ฉันมีธุระจะไปหาน้องสาวลูกพี่ลูกน้องสักหน่อย เดี๋ยวเดียวก็กลับมาแล้ว แม่แค่อย่าทำพวกเขาตื่นก็พอ”

ฉินหวายหรูเองก็กลัวว่าถ้าเด็กตื่นขึ้นมาแล้วจะร้องไห้งอแงหาเธอเหมือนกัน

ดังนั้นเธอจึงยิ่งต้องรีบทำเวลา

เมื่อแม่ฉินได้ยินคำพูดของลูกสาวก็พยักหน้ารับแล้วย่องเบาๆ เดินกลับเข้าห้องไป ข้างนอกหนาวขนาดนี้อย่าปล่อยให้เด็กต้องหนาวจนป่วยเชียว

เมื่อครู่ทำเอาเธอตกใจหมด นึกว่าลูกสาวจะทิ้งเด็กไว้ที่นี่เสียแล้ว โชคดีที่เธอคิดผิดไปเอง!