บทที่ 177 สวี่ต้าเม้าตกลงหย่า

บทที่ 177 สวี่ต้าเม้าตกลงหย่า

โหลวป้านเฉิงมองสายตาที่จู่ๆ ก็เปลี่ยนเป็นหวาดระแวงของสวี่ต้าเม้า ในใจก็รู้สึกไม่เข้าทีขึ้นมาทันที

ในฐานะผู้ชาย เขาย่อมรู้ดีว่าหน้าตาของลูกผู้ชายนั้นสำคัญเพียงใด

เขาควรจะคิดได้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วว่าต้องเป็นฝ่ายทำให้สวี่ต้าเม้าเอ่ยปากขอหย่าเอง ไม่ใช่ให้ลูกสาวของตนเป็นคนเอ่ย

สวี่ต้าเม้าไม่เพียงแต่รู้สึกเสียหน้า แต่ยังรู้สึกว่ามีบางอย่างทะแม่งๆ

"จู่ๆ จะมาขอหย่ากะทันหันแบบนี้ หรือว่าเธอแอบมีผู้ชายคนอื่นอยู่ข้างนอก?"

ยังดีที่โหลวป้านเฉิงไหวตัวทัน เขาฟาดฝ่ามือเข้าที่ท้ายทอยของสวี่ต้าเม้าพลางตวาดใส่

"ไอ้เด็กเปรต แกทำดีกับลูกสาวฉันหรือเปล่าในใจแกรู้ดีอยู่แก่ใจ

แกอย่าลืมเรื่องที่แกเคยลงไม้ลงมือตบตีลูกสาวฉันนะ

แกอาจจะลืมแต่ฉันไม่ลืม เธอเป็นแก้วตาดวงใจของบ้านเรา แต่แกกลับกล้ามาทำร้ายเธอ