กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 174 ให้โหลวเสี่ยวเอ๋อหย่า
หวังโม่พยักหน้าอย่างว่าง่าย พลางยิ้มออกมาด้วยความเขินอาย
คราวนี้ลู่เฉินกลั้นไม่อยู่จริงๆ มุมปากกระตุกก่อนจะหัวเราะกุมท้องลั่น "ฮ่าๆๆ..."
ระหว่างที่หัวเราะเขาก็สังเกตเห็นใบหน้าของหวังโม่เริ่มแดงระเรื่อขึ้นมา ลู่เฉินชี้ไปที่ฟันของเธอ "เธอดูเองสิ" แต่ปรากฏว่าไม่มีกระจก
"เธอไปดูที่อ่างล้างมือโน่นไป" น้ำสะท้อนเงาได้ น่าจะพอให้หวังโม่เห็นฟันที่ดำปี๋ของตัวเอง!
หวังโม่ไม่เข้าใจความหมายของลู่เฉิน
แต่ก็ยังเชื่อฟังและเดินไปที่อ่างล้างมือแต่โดยดี
เดิมทีตั้งใจจะล้างมือ แต่ก็ประจวบเหมาะเห็นฟันของตัวเองเข้า และสำหรับฟันที่ดำจนดูไม่ได้นั้น หวังโม่ทนมองต่อไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว
เธอหุบปากฉับทันที แถมยังเอามือขึ้นมาปิดไว้
พลางมองไปรอบๆ พอคิดได้ว่าเมื่อครู่ไม่ได้เจอคนอื่นถึงค่อยคลายความตื่นตระหนกลงบ้าง