บทที่ 147 แม่ติงบีบคั้น

บทที่ 147 แม่ติงบีบคั้น

ติงชิวหนานลนลานขึ้นมา รีบดึงเสื้อของลู่เฉินเอาไว้ "คุณให้ฉันคิดดูก่อนสิ!"

"เธอไม่ต้องร้อนใจ ฉันไม่ได้โทษเธอหรอก ถ้าเธอไม่เต็มใจฉันก็ไม่ว่าอะไร ก่อนหน้านี้ที่ให้ของเธอไปฉันก็เต็มใจทั้งนั้น เพียงแต่ว่าหลังจากนี้..."

ลู่เฉินพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นโดยไม่พูดอะไรต่ออีก แล้วปั่นจักรยานจากไป

หลังจากออกมา ลู่เฉินก็แวะไปที่บ้านสกุลหลิว พอถึงหน้าประตูบ้านสกุลหลิวเขาก็นำผ้าพับกับชุดกี่เพ้าออกมาจากมิติ

ลู่เฉินไม่ได้เลือกที่จะเคาะประตู แต่เก็บจักรยานเข้าไปในมิติโดยตรง แล้วปีนหน้าต่างเข้าไปในบ้าน

เสียงดังตุ้บ

คนในบ้านตกใจกับเสียงนี้จนพากันลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียง

หลิวหลานหันไปสั่งลูกๆ "พวกแกอยู่ข้างในนี้นะ แม่จะออกไปดูหน่อย!"

พอเดินออกไปเห็นว่าเป็นลู่เฉิน ความกลัวเมื่อครู่ก็พลันมลายหายไปจนหมดสิ้น พอเห็นว่าในมือเขาถือข้าวของมาด้วยก็รู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างยิ่ง