บทที่ 118 ฤดูใบไม้ร่วงกินปูขนตัวอ้วนพีที่สุด

บทที่ 118 ฤดูใบไม้ร่วงกินปูขนตัวอ้วนพีที่สุด

เหยียนเจี่ยฟ่างก้มหน้ามุดชามข้าวด้วยความรู้สึกผิดและร้อนตัว เพิ่งจะโดนพ่อแท้ๆ ซ้อมมาหมาดๆ

ตอนนี้ตนไหนเลยจะกล้าปากมาก ในใจได้แต่ทอดถอนหายใจไปไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง

หากตอนนั้นไม่ไปสวมรอยแอบรับเงินของคุณย่าหูหนวก

ตนก็คงไม่ต้องเป็นหนี้พ่อแท้ๆ ตั้งหนึ่งพันหยวน แล้วก็ไม่ต้องหน้าด้านหน้าทนไม่ยอมจ่ายเงินค่าสินสอด...

อวี๋ลี่เพิ่งมาเยือนบ้านเป็นครั้งแรก ย่อมไม่อาจเอ่ยปากขอไข่กินได้เอง ทำได้เพียงกล้ำกลืนความอัดอั้นตันใจเอาไว้ จนกระทั่งกินข้าวเสร็จ

ป้าสามกระแอมไอออกมาทีหนึ่ง อยากจะวางมาดแม่สามี จึงโยนตะเกียบในมือลงบนโต๊ะ

"ฉันไปล้างจานล่ะนะ"

แน่นอนว่าคำพูดนี้จงใจพูดให้อวี๋ลี่ได้ยิน