บทที่ 90 ประชุม 7/100

บทที่ 90 ประชุม 7/100

ลู่เฉินรีบพูดขึ้นว่า "ให้หลิงเอ๋อร์กินข้าวก่อนเถอะครับ เมื่อเช้าเธอยังไม่ได้กินอะไรเลย เดี๋ยวจะหิวแย่"

หวังเฟิ่งเหมยยิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิม "เธอยังเป็นห่วงเป็นใยแกยิ่งกว่าฉันเสียอีก"

พูดพลางเดินไปหยิบจานสองใบในครัว

พอเห็นกับข้าวที่เป็นเนื้อสองอย่างกับเกี๊ยวที่เทออกมา หวังเฟิ่งเหมยถึงกับตาค้าง คิดในใจว่าลู่เฉินนี่ช่างรวยเหลือเกิน

จ้าวหลิงเอ๋อร์เพิ่งจะยื่นตะเกียบออกไป ก็รู้สึกปวดเอวขึ้นมานิดหน่อย "ซี๊ด..."

ลู่เฉินนึกว่าเธอโดนความร้อนลวก "ค่อยๆ กินสิ"

"ฉันปวดเอวนิดหน่อยน่ะ"

จ้าวหลิงเอ๋อร์เอ่ยเสียงเบา

หวังเฟิ่งเหมยแอบกระทืบเท้าเบาๆ พลางยิ้มพูดว่า "ลู่เฉินนวดเป็นไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวให้เขานวดให้เธอสักหน่อยสิ"