กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 83 โอมเพี้ยง
ลู่เฉินแบกตู้ที่มีขนาดกว้างกว่าตัวเขาตั้งหลายเท่าเดินตามจางเยว่กลับบ้าน
เขาเริ่มรื้อตู้สีขาวต่อหน้าต่อตาเธอ ด้วยความที่มีทักษะช่างไม้ แม้ลู่เฉินจะใช้มีดทำครัวฟันก็ยังออกมาประณีตสมบูรณ์แบบ
เสียงปัง ปัง ปัง ดังสะท้อนออกมาจากในห้อง!
จางเยว่ยืนจนเริ่มเมื่อย เธอกวาดสายตามองไปรอบห้อง ตอนแรกตั้งใจจะนั่งลง แต่พอคิดทบทวนดู ลู่เฉินกำลังง่วนทำงานอยู่ตรงนั้น หากตัวเองนั่งลงคนเดียวมันจะดูเป็นอย่างไร เธอจึงเม้มริมฝีปากแล้วล้มเลิกความคิดที่จะนั่งลงในที่สุด
ท่าทางเล็กๆ น้อยๆ ของเธอตกอยู่ในสายตาของลู่เฉินทั้งหมด เขาหยุดมือจากการผ่าโต๊ะแล้วหันมามองเธอ สายตาของทั้งสองประสานกันพอดี
ลู่เฉินเป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นก่อน "คุณเหนื่อยหรือยัง อยากพักสักหน่อยไหม"