บทที่ 59 สวี่ต้าเม้าขโมยทองแท่งเล็ก

บทที่ 59 สวี่ต้าเม้าขโมยทองแท่งเล็ก

ลู่เฉินค่อยๆ แกะช็อกโกแลตป้อนไปที่ริมฝีปากของเสี่ยวตัง

"นี่อะไรเหรอคะ?" เสี่ยวตังกระพริบตากลมโตพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงออดอ้อนน่าเอ็นดู

ลู่เฉินยิ้มๆ ไม่ได้ตอบอะไร พลางป้อนช็อกโกแลตเข้าปากเสี่ยวตัง

เสี่ยวตังกินอย่างเอร็ดอร่อย ยิ้มจนเห็นฟันดำเต็มปาก ถ้าไม่ใช่เพราะยังเคี้ยวช็อกโกแลตไม่หมด คงกระโดดโลดเต้นไปแล้ว

ลู่เฉินรอจนเธอกินเสร็จ แล้วจูงมือเสี่ยวตังไปกินข้าวที่บ้านตระกูลเหอ จะปล่อยให้เด็กคนหนึ่งหิวโซคงไม่ได้

เพียงแต่พอเดินมาถึงหน้าประตู เสี่ยวตังพลันนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงจ้องมองเท้าของลู่เฉินเขม็ง

"รองเท้าที่คุณย่าหนูทำไม่ดีเหรอคะ?"

ถ้ารองเท้าที่เจี่ยจางซื่อส่งมา ลู่เฉินคงต้องระแวงแน่ว่าข้างในยัดตะปูไว้หรือเปล่า!