กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 49 กินหรูอยู่ดีกลายเป็นเรื่องสมเหตุสมผล
อี้จงไห่ไม่กล้าเสี่ยง พอประตูปิดลง เขาก็ใช้สายตาเลิ่กลั่กพลางยกมือปาดเหงื่อที่ไม่มีอยู่จริงบนศีรษะ แล้วจ้องมองลู่เฉินเขม็ง
ลู่เฉินนึกว่าเขาจะเล่นลูกไม้อะไรอีก แต่วินาทีถัดมาอี้จงไห่กลับเข้ามาคล้องแขนเขาไว้ แถมน้ำเสียงยังประจบสอพลอจนขนลุกซู่ไปทั้งตัว
"นึกไม่ถึงว่านายจะมีความสามารถด้านนี้ด้วย ไป ฉันเลี้ยงข้าวนอกบ้านเอง!"
"ผมนึกว่าลุงจะให้ผมช่วยจับชีพจรให้เสียอีก"
ลู่เฉินย่อมยินดีที่จะไปกินข้าวที่ร้านอาหารรัฐบาลอยู่แล้ว
ทว่ามีเพียงลู่เฉินคนเดียวที่มีจักรยาน
"นี่แกจะไม่สนใจฉันแล้วเหรอ?" อี้จงไห่นึกว่าลู่เฉินจะเห็นแก่ที่เขาเป็นเจ้ามือเลี้ยงข้าวแล้วยอมปั่นจักรยานพาเขาซ้อนท้ายไปด้วยเสียอีก!
"เดี๋ยวผมปั่นช้าๆ ลุงก็เดินเร็วๆ หน่อย ถ้าไม่ทันจริงๆ ก็วิ่งเอานะครับ"
ลู่เฉินฮัมเพลงเบาๆ ในลำคอ แล้วถีบเท้าปั่นฉิวออกไปอย่างรวดเร็ว!