กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 20 บังเอิญพบเฉินเสวี่ยหรู
ตอนที่รถไฟเทียบชานชาลา จู่ๆ ลู่เฉินก็ได้ยินเสียงกรีดร้องดังขึ้นข้างหู พอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าเป็นสาวน้อยน่ารักคนเมื่อครู่นี้ ดูเหมือนจะชื่อหลี่ห่าวใช่ไหมนะ?
"ฮือๆๆ เงินฉันหาย ห้ามใครไปไหนทั้งนั้นนะ!"
หญิงชราที่อยู่ใกล้เธอที่สุดเป็นคนแรกที่ซวย
หลี่ห่าวยืนขึ้น จ้องเขม็งแล้วคาดคั้น "คุณอยู่ใกล้ฉันขนาดนี้ คุณขโมยเงินฉันไปใช่ไหม?"
หญิงชรายังไม่ทันได้เอ่ยคำปลอบโยน ก็ถูกปรักปรำใส่ร้ายเข้าเต็มเปาจนแทบจะยืนไม่อยู่
"แกพูดจาเหลวไหลสิ้นดี! ฉันจะไปขโมยเงินแกทำไม?"
"ยังไงเงินฉันก็หาย พวกคุณทุกคนห้ามไป เอากระเป๋าออกมา ฉันจะค้น" สายตาของหลี่ห่าวดูตื่นตระหนก แต่น้ำเสียงกลับวางอำนาจ
สายตาของคนรอบข้างที่มองไปยังหลี่ห่าวเริ่มแฝงไปด้วยความระแวง
พวกเขาไม่ได้ขโมยเงิน ทำไมต้องยอมให้ค้นข้าวของด้วย?