กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 18 ผู้ใจบุญ
“เขาจะไล่ฉันออกเหรอ? ฉันจะทำให้เขาไสหัวไปจากโรงงานรีดเหล็กก่อนที่เขาจะทันได้ไล่ฉันออกเสียอีก”
“พี่น้อง นายมั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอ? ฉันเชื่อใจนายนะ!”
ลู่เฉินคุยกับสวี่ต้าเม้าสองสามประโยคก็กลับบ้าน พอก้าวพ้นประตูเข้าไป ก็เห็นเหอยวี่สุ่ยนั่งเช็ดน้ำตาอยู่บนเตียงเตา
เมื่อเห็นลู่เฉิน เหอยวี่สุ่ยก็วิ่งเหยาะๆ ไม่กี่ก้าวโผเข้าสู่อ้อมกอดของเขา พลางระบายความอัดอั้นตันใจ
“ฉันบอกพี่ว่าจะไปหาพ่อ แต่เขาไม่ยอมให้ไป แถมยังพาฉันไปหาลุงใหญ่ สรุปแล้วพวกเขาก็ไม่ยอมให้ฉันไปกันหมด”
ทำไมถึงไม่ยอมให้ไปน่ะเหรอ? ก็แค่กลัวเรื่องเงินค่าเลี้ยงดูจะความแตก ลู่เฉินไม่ได้มองเห็นทุกอย่างแบบพระเจ้า จึงได้แต่หาคำพูดปลอบใจไปว่า
“อย่าร้องเลย ขาอยู่กับตัวเธอ พวกเขาควบคุมเธอไม่ได้หรอก”
เหอยวี่สุ่ยได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งกอดแน่นขึ้น แล้วปล่อยโฮร้องไห้ออกมาอย่างหนัก
ร้องไห้ไปร้องไห้มา จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองไม่มีเงิน เหอยวี่สุ่ยยิ่งเสียใจเข้าไปใหญ่ จึงเผลอพูดความในใจออกมาอย่างอดไม่ได้