เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 159 หลีชิงออกจากการปิดด่าน
หลีชิงพยักหน้าแล้วเดินออกไป เมื่อเดินมาถึงประตู นางก็หยุดฝีเท้าลงกะทันหัน แล้วหันไปมองจื้อเหยียน
“จื้อเหยียน ท่านเองก็ชอบข้าหรือไม่”
คำพูดของหลีเยว่ทำให้จื้อเหยียนที่กำลังจะหลับตาชะงักไปชั่วขณะ จากนั้นก็ยิ้มขื่นกล่าว
“อาตมาเดิมเป็นผู้บำเพ็ญสายพุทธ จะหวั่นไหวต่ออารมณ์ได้ง่าย ๆ ได้อย่างไร เจ้ารีบไปเถิด”
หลีชิงได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มออกมา แล้วหันหลังเดินจากลานเล็กไป แต่ที่นางไม่รู้ก็คือ หลังจากนางจากไป ในดวงตาของจื้อเหยียนเผยรอยยิ้มขื่นออกมาเสี้ยวหนึ่ง และลูกประคำในมือของเขาก็หมุนเร็วขึ้นกว่าเดิม
บานประตูห้องด้านหลังเขาเปิดออก ร่างของชายชราร่างหนึ่งเดินออกมา ผู้ที่มากลางกายสวมจีวรขาวดั่งหิมะ มือถือลูกประคำชุดหนึ่งเดินมาหยุดอยู่เบื้องหลังจื้อเหยียน
“เฮ่อ ผ่านมาหลายร้อยปีแล้ว เจ้ายังก้าวออกมาไม่ได้อีกหรือ”