เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 24 ห้าปีให้หลัง
ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่หลีเยว่จะเล่าเรื่องที่ตนเองประสบพบเจอให้หลิ่วเย่ฟัง เรื่องพรรค์นี้ยิ่งบอกคนเพิ่มไปอีกหนึ่งคน ก็ยิ่งเพิ่มอันตรายขึ้นอีกหนึ่งส่วน มิใช่ว่านางไม่ไว้ใจหลิ่วเย่ หากแต่รู้สึกว่าไม่มีความจำเป็น
“ตอนนั้นข้าถูกกระต่ายเขี้ยวเหล็กไล่ล่า เลยหนีเข้าไปในป่าลึก ที่นั่นล้วนเป็นอสูรระดับสองขึ้นไปทั้งสิ้น กระต่ายเขี้ยวเหล็กจึงไม่กล้าไล่ตามข้าอีก ใครจะรู้ว่าข้าดันหลงทางอีก ติดอยู่ในนั้นตั้งสองวัน กว่าจะออกมาได้ช่างยากเย็นยิ่งนัก”
หลิ่วเย่ได้ยินคำพูดของหลีเยว่ก็กล่าวว่า
“เฮ้อ พวกเรายังคงมีพลังฝีมืออ่อนด้อยเกินไปจริง ๆ มิเช่นนั้นคงไม่ถูกฝูงกระต่ายเขี้ยวเหล็กไล่กวดจนสะบักสะบอมถึงเพียงนั้น! ข้ายังนับว่าโชคดี ระหว่างทางบังเอิญพบกับผู้อาวุโสขั้นสร้างรากฐานของสำนักเข้า จึงได้รับการช่วยเหลือจากพวกเขา เจ้าไม่รู้หรอกว่า ยันต์วายุเร่งของข้าแทบจะใช้จนหมดเกลี้ยงอยู่แล้ว!”
หยางลู่ลู่ที่อยู่ด้านข้างก็กล่าวขึ้นเช่นกันว่า
“นั่นสิ ข้าเองก็บังเอิญพบกับศิษย์พี่ของพี่ชายข้า มิเช่นนั้นก็คาดว่าคงกลับมาไม่ได้เช่นกัน!”