0010

⬢⬢⬢

ตอนที่ 10 หลิ่วเย่ได้รับความสนใจ

หลิ่วเย่ได้ยินดังนั้นก็ชะงักไป ส่ายหน้าพลางใบหน้าแดงระเรื่อเล็กน้อย

“ไม่มี ข้าปีนไปถึงแค่ขั้นบันไดที่เจ็ดสิบแปดก็ถูกส่งตัวออกมาแล้ว!”

หลีเยว่กะพริบตาอย่างสงสัย ทว่าเมื่อครู่หลิ่วเย่ที่ตนเองเห็นบนเส้นทางถามจิตไปถึงขั้นบันไดที่แปดสิบแล้วนี่นา ทันใดนั้นนางก็นึกขึ้นได้ถึงคำพูดของเจินจวินฉู่ท่านนั้นก่อนจะเข้าสู่เส้นทางถามจิต ว่าบนเส้นทางถามจิตจะมองไม่เห็นคนอื่น หรือว่าสิ่งที่ตนเองเห็นบนเส้นทางถามจิตเมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตา?

“เยว่อาร์ เจ้าเป็นอะไรไป ล้มจนทึ่มไปแล้วหรือ?”

“ไม่จริงกระมัง! หลีเยว่เจ้าล้มจนเพี้ยนไปแล้วหรือ?”

หยางลู่ลู่ก็เดินเข้ามา มองดูหลีเยว่ด้วยสีหน้าห่วงใย

หลีเยว่ได้สติกลับมาจากคำพูดของพวกนาง ยิ้มน้อย ๆ

“ข้านับว่าปีนไปถึงเจ็ดสิบเก้า ขาดไปอีกเพียงนิดเดียวก็จะขึ้นขั้นบันไดที่แปดสิบได้แล้ว จู่ ๆ ก็พาข้าออกมาเสียได้! เสียดายจริง ๆ!”