เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 155 เจี้ยนมู่ป้อนกลับ
หลินเป่ยนั่งพิงรากของเจี้ยนมู่ทะลวงฟ้า หอบหายใจอยู่นานครึ่งก้านธูป กว่าจะปรับลมหายใจให้คงที่ได้
หอกแยกห้วงเหวหลุดจากมือปักอยู่ข้างเท้า ครึ่งท่อนหอกยังคงมีแสงเรืองรองที่ยังไม่จางหายไป
เหมันต์สุดขั้วและการหลอมโลหิตถูกสูบไปเกินครึ่ง สูบจนเขารู้สึกอ่อนเปลี้ยไปทั้งร่าง
เขานั่งอยู่อย่างนั้น แผ่นหลังแนบชิดกับเปลือกไม้สีเขียวทองของเจี้ยนมู่ ฟังเสียงสายลมพัดผ่านยอดขุนเขาหลักไป
“ไหวไหม” หลินเยียนนั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้าเขา สีหน้าของนางซีดยิ่งกว่าเขาเสียอีก
“ไม่ตายหรอก” หลินเป่ยเอ่ย “แค่ถูกสูบจนเกลี้ยง ต้นไม้นี่ กระเพาะอาหารใหญ่กว่ามังกรเสียอีก”
หลงหยวนได้ยินเข้า จึงส่งเสียง “กูหลู” จากด้านข้าง พลางยื่นหน้าเข้ามา ดวงตาสีทองเป็นประกายระยิบระยับมองดูเขา คล้ายกำลังประท้วงว่า อย่าเอาทุกอย่างมาโยนใส่ตัวข้า
หลินเป่ยพยายามเค้นรอยยิ้มออกมา ยกหัตถ์ขึ้นเตรียมจะไปลูบหัวของหลงหยวน
ทว่าในชั่วพริบตาที่ปลายนิ้วของเขาสัมผัสถูกเกล็ดของหลงหยวน เจี้ยนมู่ที่อยู่ด้านหลังก็พลันสั่นสะเทือนขึ้นมาคราหนึ่ง