เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 152 ล่าเหยื่อ
เหนือท้องทะเล ไร้ลมแต่กลับบังเกิดคลื่น
หลินเป่ยจับคันเบ็ด จ้องมองผิวน้ำทะเลอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็วางคันเบ็ดพาดไปด้านข้าง แล้วหันไปมองหลงหยวน
หลงหยวนกำลังนอนหมอบอยู่ท้ายเรือเล็ก มันชูคอขึ้น นัยน์ตาสีทองหรี่ลงครึ่งหนึ่ง ราวกับยังคงดื่มด่ำกับรสชาติของกระดูกไขมังกรท่อนนั้น
ข้างกายมัน เสี่ยวไป๋สัตว์วิญญาณหมอกหดตัวกลมดิ๊กเหลือขนาดเท่ากำปั้น เบียดแนบชิดมันอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ทั้งอยากสนิทสนม แต่ก็ไม่กล้าเข้าใกล้จนเกินไป
“อิ่มแล้วหรือ” หลินเป่ยเอ่ยถาม
หลงหยวนส่งเสียงครางครืดในลำคอ หางฟาดลงบนแผ่นกระดานเรือทีหนึ่ง ดูมีพลังกระปรี้กระเปร่าเป็นอย่างยิ่ง
ในใจหลินเป่ยพลันผุดความคิดขึ้นมา
มังกรตัวนี้ตั้งแต่ติดตามเขามา นอกจากขู่สัตว์ทะเลจนเผ่นหนีในทะเลคลื่นพิโรธ และคำรามไล่ฝูงสัตว์ร้ายกระเจิงที่อ่าวอสูรทะเลคราวนั้น มันก็ยังไม่เคยประมือปะทะตรง ๆ กับสิ่งใดจริงจังเลย
บัดนี้มันกลืนกินกระดูกไขมังกรสมุทรโบราณเข้าไป ร่างกายเติบโตขึ้น ปลดปล่อยบารมีมังกรออกมาได้แล้ว แท้จริงแล้วจะสามารถต่อสู้ได้ถึงระดับไหน ในใจเขาก็ยังไม่มีความมั่นใจนัก