กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 147 คึกคักดั่งเปลวเพลิง
ทั้งเกาะเป่ยเฉินถูกค้ำจุนขึ้นมาด้วยดวงตาทะเลแห่งนี้
ดวงตาทะเลแห่งนั้นมิใช่เพียงแค่พ่นน้ำออกมา หากแต่มันพ่น “ปราณ” ออกมา
แต่ละสายแต่ละเส้น ล้วนเป็นวิญญาณแห่งท้องทะเล
วันเวลาสะสมเนิ่นนาน ชโลมผืนดิน ป่าไม้ และโขดหินทั่วทั้งเกาะ จนหล่อเลี้ยงแดนเร้นลับแห่งนี้ขึ้นมาได้
หลินเป่ยพลันเข้าใจแล้วว่า เหตุใดตระกูลกู้จึงบอกว่า “ปราณปฐพี” ของเกาะนี้ช่วยบำรุงผู้คน
“มีตาน้ำพุนี้ ค่ายกลพิทักษ์เกาะก็ไม่จำเป็นต้องฝืนรับภาระหนักเลย” หลินเป่ยพึมพำกับตัวเอง “ตาน้ำพุคือราก เกาะคือกาย ขอเพียงตาน้ำพุไม่เหือดแห้ง เกาะก็ไม่มีวันพังทลาย”