เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 124 หลอมกลั่นแกนใน อายุขัยทะลวงผ่าน!
วันถัดมาในยามเย็น เรือชิงเหยาเทียบท่ากลับสู่เกาะนกกระยางขาว
บนท่าเรือเบียดเสียดไปด้วยผู้คนเนืองแน่นตั้งแต่นานแล้ว
ขบวนรถม้าของตระกูลหลินจอดเรียงเป็นแถว หลินไห่เยว่มารอต้อนรับด้วยตัวเอง พอเห็นหลินเป่ยลงจากเรือ ก็ประสานมือคารวะมาแต่ไกล “กัปตันหลิน ในที่สุดก็กลับมาเสียที พี่ใหญ่ของฉันจัดงานเลี้ยงฉลองไว้ที่จวน กำลังรอท่านอยู่เลย”
“งานเลี้ยงฉลอง?” หลินเป่ยเหลือบมองหลินเยียนแวบหนึ่ง
“ท่านพ่อของฉันจัดเตรียมไว้น่ะ” หลินเยียนพูด “นายคว้าอันดับหนึ่งทิ้งห่างแบบขาดลอย เขาดีใจยิ่งกว่านายเสียอีก ไปเถอะ พอดีเลย ฉันเองก็ควรกลับบ้านสักรอบเหมือนกัน”
หลินเป่ยพยักหน้า บอกให้หานโย่วเหนียงกับซูหว่านชิงกลับไปพักผ่อนที่เรือนพักก่อน ส่วนตนพาหลินเยียนขึ้นรถม้าของตระกูลหลินไป
รถม้าแล่นตรงเข้าไปในจวนตระกูลหลินตลอดเส้นทาง
จวนตระกูลหลินในวันนี้ แตกต่างจากวันวานอย่างสิ้นเชิง
ประตูใหญ่เปิดกว้าง โคมแดงแขวนสูง คนรับใช้ที่เดินเข้าออกต่างมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า