เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 107 เกล็ดเทพปรากฏสู่โลก!
ผิวน้ำทะเลไร้เงาเรือ มีเพียงแสงสว่างเจิดจ้าดั่งเศษเงินผืนใหญ่แผ่กระจายอยู่
หลินเป่ยยืนอยู่บนหัวหาด มองเห็นอ่าวเงาจันทร์มีสัณฐานคล้ายใบหูโค้งครึ่งเสี้ยว ปากอ่าวหันไปทางทิศตะวันออก ตรงกับดวงจันทร์พอดี
ผืนน้ำในอ่าวระลอกคลื่นไหวกระเพื่อมช้า ๆ เหนือน้ำมีแถบแสงจางลอยอยู่ชั้นหนึ่ง มองปราดเดียวคล้ายกับมีปลาตัวเล็กละเอียดนับไม่ถ้วนกำลังแหวกว่ายอยู่ใต้แสงจันทร์
“ตรงนี้แหละ” หลินเยียนกระซิบ “คืนนี้พระจันทร์ไม่เต็มดวง แต่สว่างพอ คุณดูผิวน้ำสิ แสงสว่างนั่นไม่ใช่พระจันทร์หรอก แต่เป็นเกล็ดปลา”
หลินเป่ยไม่ได้พูดอะไร ปล่อยหลงหยวนออกมาจากแขนเสื้อ
ทันทีที่หลงหยวนแตะพื้น กรงเล็บน้อย ๆ ก็เหยียบย่ำลงบนทรายเปียก ชูคอดมกลิ่นไปทางผืนทะเล ลำคอส่งเสียงครางเบา ๆ
ลมทะเลพลันแรงขึ้นเล็กน้อย แถบแสงเขยิบเข้าใกล้ฝั่งมาอีกนิด
หลินเป่ยย่อตัวลง สายตาจับจ้องไปในน้ำ
หลงหยวนอยู่ข้างเท้าเขา ขาหน้าทั้งสองข้างกดลงบนทรายเปียก นิ่งสนิทไม่ไหวติง