เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 103 กลับสู่เกาะนกกระยางขาว!
ช่วงสายของวันรุ่งขึ้น
หลินเป่ยเดินออกมาจากด้านใน สีหน้าและจิตวิญญาณยังดูดี ไม่เหมือนคนที่เพิ่งอดนอนมาทั้งคืน
เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ที่สะอาดสะอ้าน พับแขนเสื้อขึ้นอย่างลวก ๆ บนนิ้วชี้ข้างซ้ายมีแหวนเทพสมุทรที่มีลวดลายหมอกสีเทาอมครามจาง ๆ เพิ่มขึ้นมาหนึ่งวงเมื่อเทียบกับเมื่อวาน มันไหลเวียนสลัว ๆ อยู่ใต้แสงแดด ราวกับกักขังหมอกทะเลที่มีชีวิตสายหนึ่งไว้ภายในตัวแหวน
หานโย่วเหนียงเดินตามหลังเขาออกมา สีหน้าของเธอดูราบเรียบ ทว่าปลายใบหูยังคงมีสีแดงระเรื่อที่ยังไม่จางหายไปจากเมื่อคืน
ในช่วงครึ่งหลังของเมื่อคืนนี้
เธอไปที่ห้องของหลินเป่ยอีกแล้ว
ซูหว่านชิงกำลังนอนพาดกราบเรือหยอกล้อกับหลงหยวนอยู่ พอได้ยินเสียงฝีเท้าจึงหันกลับไปมอง พลันเห็นทั้งสองคนเดินตามกันออกมา แววตาของเธอก็เปลี่ยนเป็นมีความหมายลึกซึ้งทันที
เธออ้าปากกำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่กลับถูกหานโย่วเหนียงส่งสายตาดุประหนึ่งมีดบินสกัดไว้เสียก่อน
“มื้อเช้ากินอะไรดี” หานโย่วเหนียงเปิดฉากถามก่อน