เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 82 ตำนานอสูรทะเล บันทึกหลากสถานที่ต่างกัน
ในเสี้ยวพริบตาที่หอยสังข์เสียงมายาหนึ่งแสนชิ้นถูกกระตุ้นขึ้นพร้อมกัน ท้องฟ้าทั่วทั้งดินแดนทะเลวงแหวนชั้นกลางพลันสว่างไสวด้วยแสงสีทอง
หอยสังข์เป็นทิวแถวลอยเคว้งอยู่เหนือน่านฟ้าเรือเป่ยหมิง ปากหอยสังข์แต่ละชิ้นต่างพวยพุ่งระลอกคลื่นเสียงสีทองออกมา ระลอกคลื่นหนึ่งแสนชั้นซ้อนทับเข้าด้วยกัน จนกลายเป็นกำแพงเสียงวงแหวนที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าสายหนึ่ง
กำแพงเสียงแผ่ขยายออกไปด้วยความเร็วอันน่าสะพรึงกลัว บริเวณที่กวาดผ่าน เสียงเพลงของอสูรทะเลราวกับถูกใครบางคนบีบคอไว้จนแตกสลายไปทีละชั้น ๆ
“วู—”
โน้ตเสียงสูงตัวสุดท้ายของอสูรทะเลถูกยันกลับไปอย่างเด็ดขาด
เสียงนั้นดิ้นรนอยู่กลางเวหาเพียงครึ่งอึดใจ ก่อนจะสลายไปในสายลมราตรีเหมือนว่าวสายป่านขาด
ดินแดนทะเลวงแหวนชั้นกลางตกสู่ความเงียบงันประหนึ่งป่าช้าชั่วครู่
บนเรือเล็กลำนั้นของผู้บำเพ็ญอิสระ กะลาสีหนุ่มที่เมื่อครู่ยังตะโกนเรียก “ท่านแม่” คิดจะกระโดดทะเลพลันชะงักนิ่งอยู่กับที่ ม่านตาที่เลื่อนลอยกลับมาโฟกัสอีกครั้ง ก้มมองเท้าของตัวเองที่เหยียบขึ้นไปบนกราบเรือแล้ว สีหน้าพลันเผือดสีขาววูบ
เขากระเสือกกระสนถอยกลับมากลางดาดฟ้าเรือ ทั้งตัวขดเป็นก้อนกลม เสียงสั่นสะท้านจนไม่เป็นภาษา “ฉันเมื่อกี้... เมื่อกี้ฉันเป็นอะไรไป ฉันเห็นท่านแม่ของฉัน ทั้งที่ท่านแม่ฉันอยู่ที่บ้านชัด ๆ”