เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 26 สัตว์ทะเล เรืออับปางเพราะหนวด? โลกใบนี้อันตรายยิ่งนัก!
ได้ยินคำนี้ หลินเป่ยก็หัวเราะออกมา
“ได้ก็ย่อมได้ แต่กลัวว่าถึงตอนนั้นสิ่งที่ฉันต้องการ คุณหนูหานจะจ่ายไม่ไหว”
หานโย่วเหนียงหัวเราะคิกคัก “วางใจเถอะ ขอแค่ไม่เกินขอบเขตความสามารถของฉัน ถ้าฉันจ่ายไม่ไหวจริง ๆ... อย่างมากก็แค่เอาตัวเองชดใช้ให้นาย”
ถ้อยคำนี้มิใช่การบอกใบ้อีกต่อไปแล้ว แต่เป็นการบอกตรง ๆ
หานโย่วเหนียงคิดอย่างไร หลินเป่ยย่อมกระจ่างแจ้ง
อายุสามสิบกว่า เป็นพวกนิยมไม่แต่งงาน ใช้ชีวิตคลุกคลีอยู่กลางทะเลมาครึ่งค่อนชีวิต ปากพร่ำบอกว่าอยู่คนเดียวก็ดี ทว่าร่างกายและสายตากลับสื่อความหมายตรงกันข้าม
สตรีมักชื่นชมผู้แข็งแกร่ง นี่คือสัญชาตญาณที่สลักลึกถึงกระดูก
ตนมีความสามารถในการตกปลาอันท้าทายสวรรค์ มีเรือรบ มีอนาคต ทั้งยังหน้าตาไม่เลว... หากนางไม่คว้าโอกาสไว้ ก็คงไม่ใช่หานโย่วเหนียง
หลินเป่ยเพียงยกจอกสุราขึ้น ชนจอกกับนางเบา ๆ