เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 1 เดินเรือทั่วหล้า ทว่าตื่นรู้การตกปลาทวีคูณล้านเท่า?
ลมทะเลเค็มคาวพัดกรูกรูผ่านช่องระบายอากาศ ปะปนด้วยกลิ่นเหม็นเปรี้ยวของเกล็ดปลาเน่าเปื่อย หลินเป่ยลืมตาขึ้น สิ่งที่ปรากฏเบื้องหน้าคือเพดานสังกะสีขึ้นสนิมเขรอะ
เตียงไม้กระดานแข็งใต้ร่างกดทับจนแผ่นหลังของหลินเป่ยปวดระบม
“หลินเป่ย นายยังไม่ลุกอีกเหรอ”
เสียงผู้หญิงอันเย็นชาแว่วมาจากด้านข้าง
หลินเป่ยเอียงหน้าหันไปมอง
ภายในห้องแคบ ๆ คับแคบนี้ ระหว่างเตียงไม้กระดานสองเตียงมีระยะห่างกันไม่ถึงหนึ่งเมตร
บนเตียงด้านข้างมีเด็กสาวคนหนึ่งนั่งอยู่ อายุราวสิบแปดถึงสิบเก้าปี นางมัดผมดำไว้ด้านหลังอย่างลวก ๆ หน้าตาหมดจดงดงามประหนึ่งหลุดออกมาจากภาพวาด
สวมเสื้อตัวสั้นผ้าเนื้อหยาบ ท่อนล่างเป็นกางเกงผ้าป่านที่แทบจะปิดต้นขาไว้ไม่มิด เรียวขาคู่นั้นทั้งเรียวยาวและขาวผ่องจนเกินจริง กำลังห้อยลงข้างเตียง ข้อเท้าเล็กบางจนแทบจะโอบกุมมิดด้วยฝ่ามือเดียว
ไม่ได้ใส่รองเท้า เท้าคู่น้อยแกว่งไปมา