เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามแครอท
“แท้จริงแล้วเจ้าเป็นผู้ใด?”
“ผู้ใดส่งเจ้ามา?”
“ที่แท้ก็เป็นเจ้า!”
ประโยคเช่นนี้ ซูอี้หานไม่รู้ว่าชาติก่อนเคยได้ยินมานับครั้งไม่ถ้วน ทุกครั้งที่ปฏิบัติภารกิจเสร็จสิ้น เป้าหมายมักจะเอ่ยประโยคนี้ออกมาเสมอ ราวกับว่าการที่พวกเขารู้สถานะของซูอี้หานแล้วจะเปลี่ยนแปลงสิ่งใดได้อย่างนั้น ทว่าขณะนี้ เมื่อประโยคนี้ออกจากปากเซียวอวี้เจี๋ย เรื่องราวกลับไม่เรียบง่ายถึงเพียงนั้น
สมองของซูอี้หานหมุนวนอย่างรวดเร็ว นางทบทวนทุกสิ่งที่ตนเคยทำ ทว่าไม่ว่าจะย้อนคิดอย่างไร นางก็ยังนึกไม่ออกว่าตนเผยพิรุธออกมาตรงไหนกันแน่
ซูอี้หานเงยหน้าขึ้นมองเซียวอวี้เจี๋ยด้วยท่าทีคล้ายเหม่อลอย ก่อนแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจแล้วเอ่ยถามเสียงเบา “อี้หานก็คืออี้หานมิใช่หรือ? หากไม่ใช่ข้าแล้วจะเป็นผู้ใดได้อีก? คำพูดขององค์รัชทายาทช่างประหลาดยิ่งนัก!”