ตอนที่ 29 กอดรัดฟัดเหวี่ยง

ซูอี้หานพ่ายแพ้จนเสียหน้า พลันหมดเรี่ยวแรงลง กล่าวอย่างอ่อนระโหยว่า “เจ้ากลัวแล้วกระมัง…”

เซียวอวี้กานมองสำรวจนางด้วยความสงสัยอยู่หลายครา ก่อนพบว่าผิวพรรณเดิมทีขาวผ่องของนางมีสีแดงระเรื่อ อีกทั้งอานุภาพทั่วร่างยังอ่อนลงไปไม่น้อย แผ่นหลังที่เคยตั้งตรงอยู่เสมอก็อ่อนยวบลงเช่นกัน ด้วยความสงสัย เขาจึงพุ่งไปถึงข้างกายซูอี้หานในไม่กี่ก้าว ยื่นมือบีบคางนางไว้ แล้ววางมืออีกข้างทาบลงบนหน้าผาก

ซูอี้หานรู้สึกเวียนศีรษะและปวดหัวอย่างรุนแรง ครั้นเห็นเซียวอวี้กานพุ่งตรงเข้ามาหานาง นางก็ยกมือขึ้นตบหน้าเซียวอวี้กานอย่างแรงตามปฏิกิริยาตอบสนอง

เซียวอวี้กานถูกตบจนชะงักไป ทว่าไม่ได้หลบ ยังคงช่วยวัดอุณหภูมิให้นางด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ พร้อมตวาดเสียงเย็นว่า “เจ้ากำลังมีไข้ เหตุใดเมื่อครู่จึงไม่พูด?”