ตอนที่ 2 กล้าหาญช่วยผู้ตกทุกข์

สตรีนางนั้นสวมอาภรณ์ไว้ทุกข์สีขาวทั้งกาย ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด เปลือกตาที่ก้มต่ำสั่นไหว เผยให้เห็นขนตายาวงอน นางยังมิทันเอ่ยวาจา น้ำตาก็ร่วงหล่นเสียก่อน ซูอี้หานผู้เต็มไปด้วยความสงสัยเพ่งพินิจสตรีนางนั้นอยู่นานครู่ใหญ่ ก่อนจะเข้าใจสถานการณ์ของตนเองจากเครื่องแต่งกายอันประหลาดของนาง

ที่แท้ซูอี้หานมิมรณะจากมหันตภัยและข้ามภพมา ส่วนสตรีตรงหน้าก็คือเจ้านายเดิมของร่างนี้ ช่างบังเอิญนักที่นางมีชื่อและแซ่เดียวกับเจ้าของร่างเดิม อีกทั้งใบหน้าของทั้งคู่ยังมีส่วนคล้ายคลึงกันอยู่หลายส่วน

สตรีนางนั้นบอกเล่าคำขอของตนราวกับกำลังละเมอ เสียงอันเยือกเย็นและแผ่วห่างยังคงสะท้อนก้องอยู่ในห้วงสมองของซูอี้หานไม่หยุดหย่อน ขณะที่ซูอี้หานยิ่งฟังก็ยิ่งสับสน นางข้ามภพมาอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว กลับยังได้พบผีอีกด้วย