กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 592 ความกระสับกระส่ายและความหงุดหงิด
แต่เขาไม่อยากให้เป็นการ “กระโดดโลดเต้น” แบบอู๋หนิงเด็ดขาด
งานเลี้ยงเลิกหลังเที่ยงคืนไปแล้ว พอเห็นตังกุยถือร่มเปียกโชกมารับอู๋หนิง ร่างสูงผอมดูเหมือนลมพัดก็ปลิว กลับมีแรงไม่น้อย
ตังกุยประคองคนอยู่ มือหนึ่งถือร่ม แถมยังเดินได้ตามปกติ ทำให้ไจ๋หยวนหลี่มองตังกุยใหม่อยู่บ้าง