บทที่ 320

บทที่ 320

พรมขนยาวถูกเสื้อผ้าร่วงหล่นใส่จนแบนราบในเวลาไม่นาน ราวกับหญ้าที่ถูกล้อรถบดทับ

นิ้วมือจากหนึ่งกลายเป็นสอง อุณหภูมิก็เปลี่ยนจากอุ่นเป็นร้อนระอุ

ไจ๋หยวนหลี่พูดเสียงทุ้มราวกับกำลังรำพึงว่า “ดูเหมือนเราไม่ต้องใช้ยาแล้ว”