บทที่ 292

บทที่ 292

เขาปวดหัวราวกับถูกค้อนทุบ เสียงคำรามด้วยความโศกเศร้าที่แทบใจสลายอัดแน่นอยู่ในอกแต่เปล่งออกมาไม่ได้ เหลือเพียงความทุกข์ระทมและความอัดอั้นอันไร้ที่สิ้นสุด

ความรู้สึกที่ยากจะบรรยายนี้ราวกับผลักเซี่ยงหลัวให้จมอยู่ในหุบเหวที่ไร้ทางหนีเพียงลำพัง ไม่มีเสียงตอบรับ มีแต่ความโดดเดี่ยวและความขุ่นแค้นจนเขาหายใจไม่ออก