บทที่ 221

บทที่ 221

หน้าผากของเขาแนบกับลูกกรงเบา ๆ จนมีรอยสนิมติดอยู่ แต่เขาไม่ใส่ใจเลย

ความรู้สึกในใจของเขาราวกับถูกลมหนาวจากคุกหินพัดผ่าน จนหลงเหลือเพียงความเย็นเยียบและความกังวล

ในที่สุด เสียง “กึก กึก” ที่คุ้นเคยก็ดังก้องไปทั่วทุกมุมของหอคอย