บทที่ 219

บทที่ 219

ยามเขาจรดปากกาลงบนกระดาษ ลีลามือก็อ่อนช้อยราวนักเต้นผู้สง่างาม เบาพริ้วและองอาจ เป็นตัวอักษรที่เขียนต่อเนื่องรวดเดียว

ท่วงท่าห้าวหาญบนหลังม้าและการควบม้าอย่างชำนาญ ทำให้เธอมองกี่ครั้งก็ไม่เบื่อ

ทั้งความเจ้าเล่ห์ที่เผยออกมายามประลองหมากกับเธอ และความปลื้มใจเล็ก ๆ ที่แสดงออกมาโดยไม่รู้ตัวเมื่อคว้าชัยชนะ…