บทที่ 58

บทที่ 58

ไจ๋หยวนหลี่สะอึกสะอื้น พยายามอธิบายความคิดของตัวเองให้ชัดเจนที่สุด แต่ยิ่งพูดก็ยิ่งน้อยใจ สุดท้ายร้องไห้จนน้ำตาไหลอาบแก้ม หยดลงจากคาง บางหยดไหลตามลำคอเข้าไปในเสื้อ “ฉันพยายามมากแล้วนะ…”

ชุยเฮ่อซวินก็ใจอ่อนลงจนได้

เมื่อเป็นน้ำตาของไจ๋หยวนหลี่ เขาไม่เคยทำเป็นมองไม่เห็นได้เลย