บทที่ 38

บทที่ 38

เสื้อคลุมที่พาดทับตัวเขาเลื่อนหล่น กระดุมเสื้อเชิ้ตติดไม่เรียบร้อย เสื้อท่อนบนแยกเปิดออกทั้งสองข้าง เผยผิวขาวเกลี้ยงเกลาเป็นบริเวณกว้าง

เขาลืมตาไม่เต็มที่ พูดด้วยท่าทีเกียจคร้าน ช่างมีเสน่ห์และสง่างาม ราวกับแมวตัวหนึ่งที่นอนตะแคงอยู่บนสนามหญ้า ดื่มด่ำกับช่วงเวลาอันสงบเงียบ