เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 233 ไฟสามกอง
ป้ายดำจิงเอ
พอสี่คำนี้กระโดดออกมาจากหูโทรศัพท์มือถือเครื่องใหญ่ อุณหภูมิในห้องทำงานก็เหมือนร่วงลงไปถึงขีดเยือกแข็งในพริบตา
เมืองตงไห่ปี 1998 ไม่ต้องพูดถึงอำเภอไห่ผิงที่อยู่ใต้บังคับบัญชา แม้แต่ในเขตราชการของเมือง รถที่ติดป้ายขึ้นต้นด้วยชื่อปักกิ่งก็หายากจนนับคันได้
รถแบบนี้ไม่ไปจอดที่บ้านพักรับรองของคณะกรรมการพรรคเมือง แต่กลับไปจอดขวางอยู่หน้าโกดังของบริษัทน้ำตาลในสังกัดเมือง ดูยังไงก็พิกลชอบกล
“สั่งให้คนถอยกลับมา อย่าไปเดินเพ่นพ่านอยู่หน้าโกดัง เดี๋ยวอีกฝ่ายจะรู้ตัว” หลินเฟิงบี้ก้นบุหรี่ดับ สั่งตรง ๆ
“ได้” เจี่ยงเหมยสั่งกำชับปลายสายสองสามประโยค วางสาย สีหน้าซีดลงหน่อย “เฟิงจื่อ คนจากปักกิ่งมาทำไมถึงสนใจน้ำเชื่อมไม่กี่ตันของเรา?”
“ที่มันสนใจไม่ใช่น้ำเชื่อม แต่เป็นผม” หลินเฟิงเอานิ้วเคาะเบา ๆ บนโต๊ะ
แต่ในหัวเขาก็ไล่เรียงความจำทั้งชาติที่แล้วและชาตินี้อยู่
ชาตินี้เขาแทบไม่เคยออกจากเมืองจี้ตง เรื่องเดียวที่เกี่ยวกับปักกิ่ง คือช่วงก่อนที่เขาปฏิเสธทีมรับสมัครของชิงหัวกับมหาวิทยาลัยปักกิ่ง