เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 230 เส้นสายและน้ำใจคน
“มหาวิทยาลัย S แห่งมณฑล S?!”
จ้าวเฉิงเกือบกระโดดขึ้นมา รีบโบกมือ “พี่เฟิง อย่ามาล้อผมเลย! มหาวิทยาลัย S มันเป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำระดับมณฑลนะ! ต้องติดห้าร้อยอันดับแรกของทั้งมณฑลถึงจะมีสิทธิ์เลือก! คะแนนผมเพิ่งผ่านเส้นปริญญาตรีมาแค่นิดเดียว พวกเขาไม่ชายตามองผมด้วยซ้ำ!”
“คะแนนมันตาย แต่มนุษย์มันเป็น สังคมนี้มันอยู่ที่เส้นสายกับน้ำใจคน ต่อไปแกต้องเรียนรู้เรื่องพวกนี้ให้มาก เข้าใจไหม?”
หลินเฟิงขี้เกียจอธิบายให้เขาฟัง
ในปี ค.ศ. 1998 ที่ทุกอย่างโตกันแบบดิบ ๆ นี้ การรับสมัครนักศึกษาของมหาวิทยาลัยยังไม่ตายตัวเต็มที่ ก่อนจะถึงช่วงขยายรับนักศึกษา มันมีช่องว่างสีเทา ๆ อย่าง “นักศึกษาที่จ่ายเงินสนับสนุน” “นักศึกษาที่หน่วยงานส่งมาเรียนตามสัญญา” “โควตานอกแผน” อยู่เยอะแยะ
ขอแค่เส้นใหญ่ เงินถึง คะแนนขาดไปหน่อย ก็ยังยัดคนเข้าไปได้อยู่ดี
หลินเฟิงเดินตรงไปที่ตู้โทรศัพท์สาธารณะข้าง ๆ
หยิบหูโทรศัพท์ที่เยิ้มไปด้วยคราบมันขึ้นมา แล้วกดเบอร์ชุดหนึ่งอย่างคล่องมือ
“ฮัลโหล? ฝ่ายรับสมัครนักศึกษามหาวิทยาลัย S ครับ”