เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 187 คนพายเรือ
ในห้องเล็ก ๆ หลอดไฟ 20 วัตต์สีเหลืองหม่นส่ายไปมาเบา ๆ เงาของคนทั้งสองทอดลงบนผนังที่สีลอกเป็นหย่อม ๆ
กลิ่นน้ำหอมราคาถูก กลิ่นฉุนของน้ำมันดอกคำฝอย ปนกับไอร้อนที่ระอุออกมาจากตัวคนทั้งสอง ทำให้ห้องที่แคบอยู่แล้วยิ่งอึดอัดเหนอะหนะกว่าเดิม
ประโยค “อยู่ได้อีกไม่กี่วันหรอก” ของหลินเฟิงพูดออกมาเรียบ ๆ แต่แฝงความมั่นใจที่ไม่มีใครเถียงได้
เจี่ยงเหมยมองเขานิ่ง ๆ อยู่ ๆ ก็รู้สึกว่าหนุ่มอายุสิบแปดปีคนตรงหน้า ลึกจนหยั่งไม่ถึงกว่าพวกที่คลุกคลีอยู่ในวงการมาสิบกว่าปีเสียอีก
แต่หลินเฟิงไม่พูดเรื่องนี้ต่อ สายตาของเขากวาดลงตามแก้มของเจี่ยงเหมย
เมื่อกี้ต่อสู้กันหนัก ชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำรัดรูปของเจี่ยงเหมยเปื้อนจนแทบดูไม่ออกว่าคือชุดอะไร ชายกระโปรงฉีกเป็นแผลหนึ่ง ต้นขาขาวเนียนมีทั้งฝุ่นและรอยเลือดซิบ ๆ ; เข่าซ้ายถลอกเป็นแผลใหญ่ ; มุมปากบวม และบนหน้ายังมีรอยแดงอีกหลายเส้น
ที่หนักที่สุดคือสายเสื้อที่บางเฉียบอยู่แล้วถูกดึงจนหลวมตอนที่ดิ้นสู้ เนื้อขาวจนใจเต้นตรงอกแทบจะเด้งออกมาแล้ว