เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 179 อย่ามองผมเป็นคนรับซื้อของเก่า
ในห้องประชุมชั้นสอง พัดลมเพดานตัวนั้นหมุนเอี๊ยดอ๊าดอยู่เหนือหัว เป่าลมร้อนอบอ้าวออกมาเป็นระยะ
ตรงโต๊ะประชุมที่สีแดงหลุดลอกเป็นดวงๆ หลินเฟิงกำลังเปิดดูสมุดบัญชีสามตั้งกับรายละเอียดการส่งมอบที่วางอยู่ตรงหน้า
โจวกั๋วเฉียงนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเขา หม่าเจี้ยนจวินจากฝ่ายจัดซื้อจ่าย หัวหน้าเตียวจากฝ่ายธุรการ จ้าวต้าจู้จากโรงผลิต กับหัวหน้างานใหญ่เล็กในโรงงานอีกเจ็ดแปดคนนั่งเรียงกันอยู่สองข้างโต๊ะ
อดีตหัวหน้าโรงงานคนเก่าอย่างเถาจื้อหย่วนพิงอยู่ข้างตู้เหล็กตรงประตู สูบบุหรี่ก้มหน้าเงียบๆ
ในห้องไม่มีใครส่งเสียง มีแค่เสียงกระดาษที่หลินเฟิงพลิกเร็วๆ ดังสวบๆ
หัวเหลืองกับหัวเกรียนยืนอยู่ข้างหลังหลินเฟิง เหมือนทวารบาลสองตน หนุ่มๆ จากแผนกบริการขนส่งร่วมยืนเฝ้าอยู่นอกประตู
“หัวหน้าโจว” หลินเฟิงเอานิ้วชี้ลงที่หน้าหนึ่งของสมุด โดยไม่เงยหน้าขึ้น “ชุดเครื่องจักรบรรจุของเหลวแบบปิดผนึกนำเข้าจากเยอรมนีที่ซื้อเข้ามาปีเก้าสิบหก ตอนนั้นอนุมัติเงินทุนเฉพาะกิจให้แปดหมื่น บนบัญชีเขียนว่าแจ้งตัดจำหน่ายเป็นของเสีย วางอยู่ที่โรงผลิตหมายเลขสาม เครื่องนี้ยังอยู่ไหม”
โจวกั๋วเฉียงไอแห้งๆ หนึ่งที “อยู่ครับ อยู่ครับ”
เขาส่งสายตาให้จ้าวต้าจู้ จ้าวต้าจู้รับไม้ต่อทันที “คุณหลินครับ เครื่องนั้นวางอยู่ลึกสุดของโรงผลิตหมายเลขสามมาตลอด ปกติคลุมด้วยผ้าน้ำมันไว้ ดูแลรักษาไว้อย่างดีครับ”